Op bezoek bij Torre Ca' Bianca: Passie, verlegenheid en een proeverij van vijf uur

In het Logboek van De Wijntoren nemen we je mee op onze zoektocht naar de meest karaktervolle wijnen van kleine makers. Vandaag het verhaal van hoe een korte, bescheiden proeverij in de heuvels van Bologna spontaan uitbloeide tot een gezellige borrel van maar liefst vijf uur.

Een unieke ontmoeting met de wijnmaakster Na het strakke en zuivere Juwel rolden de wielen van onze camper verder naar de volgende bestemming: Torre Ca' Bianca van Alessandro Fedrizzi, prachtig gelegen in de heuvels vlakbij Bologna. Wat we daar aantroffen was van een heel andere, maar minstens zo charmante orde. Het werd een middag vol verrassingen en hartverwarmende Italiaanse gastvrijheid.

Tot onze grote verrassing werden we niet opgevangen door een gids, maar door Anna. Zij is de daadwerkelijke wijnmaakster van het landgoed; een vrouw die normaal gesproken veilig teruggetrokken tussen de vaten en de kelders te vinden is. Ze verontschuldigde zich bescheiden voor haar Engels, maar besloot er vol voor te gaan. Het voelde als een enorme eer dat juist zíj ons rondleidde. Tijdens een wandeling door de wijngaarden legde ze ons vol overgave uit waar welke druiven stonden, en zagen we met eigen ogen de grote verschillen tussen de percelen op het landgoed.

Buiten de comfortzone, binnen in het hart Toen de zon doorbrak, kregen we de keuze: binnen of buiten proeven? Buiten natuurlijk! Wat volgde was prachtig ongepolijst. Anna moest de glazen nog even bij elkaar zoeken, want door de drukte had ze daar simpelweg nog geen tijd voor gehad. Ze gaf eerlijk toe dat het begeleiden van een proeverij ver buiten haar comfortzone lag. Maar zodra ze over haar wijnen begon te praten, verdween die onzekerheid als sneeuw voor de zon. Het was een feest om te luisteren naar haar enorme kennis en passie. Hapjes en water? Ook dat werd spontaan en met een glimlach geregeld.

Alessandro, Martini en een sneak preview Terwijl wij genoten, kwam de naamgever van het domein, Alessandro, even om de hoek kijken. Na een verlegen introductie verdween hij weer snel naar de achtergrond. Maar toen was daar onze camperhond Martini! Zij wist duidelijk indruk te maken op de verlegen wijnmaker en brak het ijs.

Rond glas nummer vijf besloot Alessandro toch bij ons aan te schuiven. De verlegenheid maakte plaats voor gezelligheid, hij praatte volop mee en gaf ons zelfs een unieke sneak preview van hun nieuwe flessenlabels.

Toen we op onze horloges keken, konden we het bijna niet geloven: we hadden elkaar pas na vijf uur gedag gezegd! Wat begon als een proeverij, eindigde als een middag borrelen met vrienden. Met de voorraadkast van de camper flink aangevuld en een glimlach van oor tot oor reden we door naar ons volgende avontuur.

Benieuwd naar het hele verhaal en de authentieke wijnen van Anna en Alessandro?