De reddingsmissie van Enrico: Een hectare puur vakmanschap

Wij geloven dat een wijn pas echt goed smaakt als je het verhaal van de maker kent. In De Wijnverhalen delen we onze ontmoetingen met boeren die nog met hun voeten in de klei staan. Vandaag het verhaal van Enrico en Spring van Colle San Massimo. Een verhaal over de liefde voor opa’s wijngaard, nachten op het erf en vakmanschap op een krukje.

Een spannend pad door de olijfgaarden

Onze eerste ontmoeting met Enrico was een avontuur op zich. Om het wijnhuis vanuit de zuidkant te bereiken, moesten we over een pad dat duidelijk niet was aangelegd voor campers. De olijfbomen langs de weg waren niet gesnoeid op onze hoogte en de takken hingen laag over het smalle pad. Met gepaste snelheid en flink wat zigzaggend stuurwerk baanden we ons anderhalve kilometer lang een weg door het groen totdat we boven op de heuvel arriveerden. De gastvrijheid was direct voelbaar, want we mochten die eerste keer zelfs met de camper op hun erf overnachten.

De 'Italiaanse Groninger' en zijn opa

Enrico is een bijzonder figuur. Na jarenlang in Amerika te hebben gewoond, trok het bloed toch waar het niet gaan kon. Hij miste de echte Italiaanse pasta en voelde de roeping om de wijngaard van zijn opa voort te zetten en te behoeden voor de ondergang. In 2005 besloot hij dat wijn maken de enige manier was om dit land te behouden.

Hij vertelt over zijn vak op Jip en Janneke-niveau. Gepassioneerd, maar ontzettend nuchter. Hij is een soort Italiaanse Groninger die niet draait om de hete brij, maar gewoon eerlijk zegt wat hij van de wijn vindt. Voor Enrico draait het erom dat de natuur haar invloed op de druif kan uitoefenen zonder dat hij daar te veel aan morrelt.

Druiven als besjes en oude stenen

Tijdens ons tweede bezoek lieten we de camper op de camping en fietsten we door de zonovergoten olijfgaarden naar boven. Dat was een prachtige manier om de omgeving echt te omarmen. Spring nam ons mee de wijngaard in en liet ons het enorme verschil zien tussen tafeldruiven en wijndruiven. Waar wij gewend zijn aan grote druiven voor op de kaasplank, lijkt de wijndruif hier bijna op een besje. Ze zijn klein, geconcentreerd en bomvol smaak. Ze gebruiken hier vrijwel geen bestrijdingsmiddelen zodat het fruit puur blijft.

In de authentieke kelder voel je de historie. Deze ruimte is onderdeel van het oude stenen huis dat Enrico zelf volledig heeft gerenoveerd. Enrico en Spring gaven ons een rondleiding door de plek waar ze zelf de wijnen bottelen en opslaan tussen de muren van oude stenen. Hoewel we de handpersen en de cementen kuipen dit keer niet in actie zagen, voelden we wel de rust en de eenvoud van hun proces.

Vakmanschap op een krukje

Het mooiste inkijkje in hun handwerk kregen we toen we Enrico op een klein krukje zagen zitten. Met de hand vulde hij behoedzaam zes flessen tegelijk met zijn witte wijn. Geen grote machines of lopende banden, maar pure aandacht voor elke fles. Zelfs het logo op de fles wordt er door henzelf op geplakt. Het is een tekening die Enrico zelf maakte toen hij nog maar drie jaar oud was. Met een productie van slechts 5.000 tot 10.000 flessen per jaar is elke fles die hier de deur uitgaat letterlijk door hun handen gegaan.

Met de wijn in de rugzak

Na het proeven van hun unieke wijnen waren we bij De Wijntoren direct verkocht. We proefden alles, van donkere rosé’s tot rood dat je gekoeld drinkt. Het verhaal van de opa, de terugkeer uit Amerika en de passie in die oude stenen kelder maken de smaak compleet.

Met onze rugzakken volgeladen met de eerste flessen van Colle San Massimo fietsten we terug naar de camping. Dit is precies waar De Wijntoren voor staat. Een speciaal product met een persoonlijk verhaal dat zeker geen dertien in een dozijn is.

Nieuwsgierig naar de wijnen van de man op het krukje?

Bekijk hier de unieke collectie van Colle San Massimo